Sabah çemberi başlamak üzeredir.

Sınıfın içinde 3 yaşında minik ayak sesleri ile 6 yaşındaki daha uzun adımların ritmi bir arada yankılanır.

Biri heyecanla şarkıyı bekler, diğeri küçük arkadaşının sandalyesini düzeltir.

O an sınıfın içinde sessiz bir uyum vardır;

tıpkı bir evde kardeşlerin aynı sofraya oturması gibi.

Kuzguncuk İmece Anaokulu’nda karma yaş grupları, rastlantı değil; Waldorf pedagojisinin en kıymetli taşlarından biridir. Çünkü burada sınıf, bir aile ortamını taklit eder. Büyük ve küçük birlikte büyür; biri yol gösterirken diğeri ilham olur.

Bahçede 5 yaşındaki bir çocuk 3 yaşındaki arkadaşına oyuncakları toplamayı öğretir.

Bu küçük an, iki farklı gelişim çizgisinin aynı anda nasıl beslendiğinin en güzel örneğidir:

Küçük olan öğrenir, büyük olan sorumluluk alır.

Masada 6 yaşındaki bir çocuk yünle örme yapmaktadır. Parmakları sabırla ilmek atarken, 4 yaşındaki bir çocuk ona sessizce yaklaşır ve izlemeye başlar. Gözlerinde merak…

Bir süre sonra kendi yününü alır, denemeye koyulur.

İşte taklit yoluyla öğrenmenin en doğal hâli.

Karma yaş grubu, rekabeti sınıfın dışına bırakır.

Her çocuk kendi ritminde büyür; kimse daha hızlı olmalı, kimse yetişmeli diye bir baskı yoktur.

6 yaşındaki çocuk dikiş yaparken, 3 yaşındaki boncuk dizer.

Her ikisi de kendi gelişim hızının doğruluğunda meşguldür.

Ve gün boyunca büyük çocukların koruyucu kanatları hep hissedilir.

Küçük bir çocuk oyunda düşüp ağladığında, büyüklerden biri hemen yanına çömelir:

“Bir şey olmadı, ister misin birlikte su içelim?”

Bu anlarda empati, sabır ve şefkat sessizce büyür.

Topluluk olma duygusu da böyle gelişir işte.

Bahçe gününde herkes kendi gücüne uygun bir görev alır:

Büyükler yaprakları toplar, küçükler ince dalları sepetlere koyar.

Sabah çemberinde büyük çocuklar şarkıları güçlü bir sesle söyler, küçükler onlara katılarak yavaşça öğrenir.

Sofra hazırlanırken büyük çocuklar masa örtüsünü serer, tabakları dizer;

küçükler ise kaşıkları taşır.

Kimse acele etmez, kimse yetiştirilmez…

Her ritüel, topluluk olmanın şefkatli bir pratiğidir.

Kuzguncuk İmece Anaokulu’nda karma yaş grupları;

çocukların birbirine köprü olduğu, büyümenin imeceyle olduğu bir dünyanın kapısını aralar.

Çünkü gerçekten de: Büyükler öğretir; küçükler ilham verir.